
09-06-2026
Wilma Licht
Mijn hond is mijn grootste spiegel. Vijf jaar geleden kwam ze bij mij wonen. Een pup van vijf maanden, gevonden in Roemenië met haar zusje schuilend onder een auto. Ik dacht: dat doe ik wel even. Maar dat bleek nogal naïef. Ze spiegelde me zonder woorden. Soms pijnlijk eerlijk, altijd leerzaam. Nieuwe banken, kussens en kleden verder, leerde ze me lessen die ik dagelijks gebruik, in alles wat ik doe: Toewijding – Er altijd zijn, óók als ik geen zin heb. Want juist op die momenten gaat ze muiten. Geduld – Niet forceren, maar stap voor stap. Oef… dat was pittig. Leiderschap – Geen dominantie, maar duidelijkheid, consequent zijn, écht zien, respectvol begrenzen. En gisteren… …stonden we samen in een veld vol honden en baasjes, tijdens een dogathlon. Vier teams, vier parcoursen, gericht op snelheid, vertrouwen en luisteren. We werden eerste. Wat ben ik trots op ons! Nog trotser ben ik op het pad dat we samen lopen. Op het bewijs dat we zijn gegroeid. Van chaos naar team.