09-06-2026

Wat ik leerde van een jongen die niets zei

Wilma Licht

Hartje zomer. En het regent.
Zo’n miezerregen die je helemaal nat maakt.
Ik hou niet van regen.

In de auto is het nog warm en benauwd van de afgelopen dagen.
De ruitenwissers schuiven ritmisch heen en weer, geven me nét genoeg zicht om de wereld buiten te volgen. Fietsers worstelen zich door de plensbuien. De een in een regenjas, de ander met een poncho. Korte broek, mouwloos shirt — het ís nog steeds zomer, al lijkt het niet zo.

Gisteren liep ik nog in de zon, met de hond langs de IJssel, genoot ik van de zon op mijn hoofd, de geur van warm gras. En nu? Grijze lucht, natte straten. Mijn eerste gedachte: blègh.

Tot ik hem zie.

Een jongen fietst langs, gezicht omhoog, armen breed uitgespreid.
Hij lijkt zich niets aan te trekken van hoe hij eruitziet of wat anderen denken.
Hij lijkt één en al overgave. Eén en al plezier.
Hij en de regen.

Thuis zet ik de vaatwasser aan, kijk naar buiten. Het regent nog steeds.
En ik vraag me af… Zou ik dat ook kunnen? Durven?
Niet op de fiets, niet op straat.

Ik open de tuindeur.
Stap naar buiten.
Ga midden in de tuin staan.

Mijn hoofd omhoog. Armen open.
En ik voel het: ontspanning, rust, een glimlach.

Een simpele les in vrijheid en aanwezig zijn – iets wat we in onze drukke levens soms vergeten.

Dank je wel, jongen op de fiets, voor dit moment van inspiratie.
Voor je stille lesje om af en toe stil te staan, los te laten, en gewoon te zijn.

Wanneer nam jij voor het laatst bewust tijd om stil te staan?